203 
en de bovenste wanden als een zamenhangend 
vlies (T.IX, fig. 45, fig. 5a) omhoog heft, terwijl 
de benedenwanden (T. IX, fig. 4c, fig. 55) vast 
met de daaronder liggende schorslaag vereenigd 
blijven (T.IX, fig. 4, T. X, fig. 3). 
« Gelijktijdig, terwijl dit plaats heeft, vormen zich 
in deze stof, op eene wijze, welke uit hoofde van 
de ondoorschijnendheid der deelen duister blijft, 
cellen, die zich dadelijk in de rigting van binnen 
naar buiten en meestal ook in concentrische platen 
met elkander vereenigen, welke vereeniging ter 
zijde zeer vast, doch van binnen naar buiten slechts 
los is, zoodat de cellen gemakkelijk van elkan= 
der kunnen gescheiden worden (T.I, fig. 7a, b; 
T. IX, fig. 5e, d). Aanvankelijk zijn deze cellen 
dunwandig en tafelvormig vierkant; op een later 
tijdperk scheiden zij zich in verschillende lagen 
van 2—6 cellen dikte, waarbij afwisselend de 
dunnere lagen, uit 2—3 cellenreeksen bestaande, 
dikkere wanden verkrijgen (T.I, fig. 7a; T.IX, 
fig. 5e). Op de dunwandige bemerkt men hier- 
bij dikwerf. het ontstaan van ondiepe stippels 
(T.I, fig. 6 a). Nog zeer lang blijft het door de 
buitenwanden der epidermis-cellen gevormde vlies, 
inzonderheid aan de stomata en de papillae , waar 
deze voorhanden zijn, herkenbaar en zamenhangend; 
eindelijk echter berst hetzelve door te sterke uit- 
zelling en valt bij lappen af. Van dat oogenblik 
scheiden zich ook de kurkplaatjes schubsgewijze 
af (T. 1, fig 1 z), en ofschoon de kurkvorming 
aanhoudt, zoo verkrijgt dezelve bij de Cacteën 
