209 
ìn oude stammen zijn zij bandvormig, en altijd 
zoo geplaatst, dat zij den smallen kant naar den 
omtrek en het merg keeren, De door de vaatbun- 
dels gevormde mazen zijn in den jongen toestand 
slechts weinig langer dan wijd ; maar wanneer het 
bladachtige voorkomen geheel verloren is gegaan 
en de leden eene cylindrische stengelachtige ge- 
daante hebben verkregen, zijn de mazen lang 
uitgerekt (zie PLL. fig, 2), en terwijl vroeger 
de takken niet zelden bijna horizontaal liepen, 
zoodat men op overdwarse doorsneden overlangs 
gelegen vaatbundeltakken vvaarnam, zijn deze 
thans steeds in zeer scherpe hoeken met elkander 
vereenigd , en nu ook veel zigtbaarder geworden, 
dan in het nog jeugdige en saprijke deel. 
Schoon deze netswijze vereeniging der vaat- 
bundels bij de Opuntiae het gemakkelijkst is 
waar te nemen , ontbreekt zij echter ook niet 
bij de hoofdvaatbundels der overige geslachten, 
Overal, waar takken voor de bladeren of knoppen 
vereischt worden, bestaat zulk eene anastomose , 
terwijl de vaatbundeltakken door de aldus ge= 
vormde mazen naar buiten treden, gelijk anzon- 
derheid goed te zien is bij die Mammillariae , 
welke bladerige aanhangsels bezitten, zoo als MZ, 
prolifera (zie PL I. fig. 9), en M. rhodantha, 
Van de laatste geeft Scnreiven eene afbeelding. 
(T. VL fig.5). Te regt merkt hij aan, dat men hier 
deze!fde kruising der vaatbundels waarneemt, 
welke sommigen als alleen aan de monocotyledo= 
nen eigen beschouwen, 
14* 
