212 
zich de Cactusstengel van de overige onderscheidt 
door de sterke netswijze verspreiding der vaat- 
bundels, zoodat men hier eenen duidelijken over- 
gang tot de bladnatuur bespeurt. De oningewij- 
de, alleen aan den uiterlijken vorm blijvende han- 
gen, noemt de leden van Ppiphyllum, Opuntia= 
bladeren, en die van Cereus en Rhipsalis sten- 
gels en takken. De organograaph beschouwt 
al deze deelen als bijzondere vormen van den 
stengel en deszelfs onderdeelen , terwijl de blade- 
ren bij de meeste soorten ontbreken zouden. In 
een zeker opzigt is het onverschillig, of men deze 
deelen bladeren, stengels, takken of phyllodia 
noemt. Zoo als dikwerf het geval is, bekreunt 
zich ook hier de natuur weinig om onze steeds 
meer of minder willekeurige of onjuiste indeelin- 
gen; maar wanneer wij de benaming van een deel 
rigten zullen naar deszelfs anatomische structuur 
en physiologische functie, dan kan men, naar mij- 
ne meening, in vele gevallen de afzonderlijke le- 
den van eenen Cactus met evenveel, zoo niet 
meer regt, bladeren, dan ‘wel stengels of takken 
noemen. Beschouwen wij b.v. een lid van Zpi- 
phyllum, zoo herkennen wij in den vaatkoker 
eene ware middelnerf, waaruit zich de ‘vaat- 
bundeltakken netswijze verbreiden, even als in 
het diachym van andere bladeren der dicotyle- 
donen, Stellen wij ons nu voor, dat zich zulk 
een Epiphyllum-lid naar alle of in eenige rigtin- 
gen uilzet, dan ontstaat een Cereus, Melocactus, 
Behinoeactus of Mammillaria. Vele soorten van 
