216 
de houtbundels voor het grootste gedeelte uit cel< 
len, welke in derzelver geheel gevormden toe- 
stand 10—20 maal langer dan wijd, en doorgaans 
met zeer schuine grondvlakken op elkander inge- 
plant zijn (zie Pl II. fig. 2en fig. 3 de dwarse 
doorsnede , en fig. 4 eene overlangsche doorsnede 
der houtbundels van Cereus peruvianus voor- 
stellende). In de nog zeer jonge planten, als ook 
“ bij oudere in de jongere gedeelten des houtbun- 
dels, bezitten deze cellen dunne wanden ; maar 
‘wanneer de bundel eene houtachtige vastheid ver= 
kregen heeft, dan ziet men, dat dezelve van 
dikke, lichtgeel gekleurde wanden voorzien zijn, 
terwijl bij sommige de opening zeer klein is. Op 
dwvarssneden ziet men cellen met grootere en klei- 
nere openingen steeds ondereenvermengd; de re- 
den hiervan is, dat de doorsnede eenige cellen 
op derzelver wijdste en anderen op dezelver ver- 
naauwde gedeelte getroffen heeft. Bij behoorlijke 
vergrooting en eene gepaste verlichting ontwaart men 
hier en daar op de dwars doorgesneden wanden 
zwarte streepjes, die van de eene cel naar de an- 
dere loopen, en doorgaans overeenstemmen met 
een dergelijk streepje op de naastliggende cel (zie 
PL. II. fig. 3«aa); deze streepjes zijn de dwarse 
doorsneden der stippels, die zeer klein en dik- 
werf, doch geenszins altijd, spleetvormig zijn. 
Scureien beschrijft deze cellen op de volgende 
wijze (S. 359) : « Men vindt in het hout van alle 
met bastbundels voorziene Cacteën dik-wandige 
prosenchymecellen, die schuinsloopende spleetvor- 
