223 
Deze cellen hebben dunne wanden, die door de 
breede in dezelve bevatte ringen opengespannen 
worden gehouden, zoodat iedere ring eenigzins in 
de holte van de naburige cel puilt, hetgeen nog 
bevorderd wordt, doordien de ringen in de aarn- 
grenzende cellen bijna altijd afwisselend geplaatst 
zijn. Dit verklaart tevens, waarom op dwarssneden 
de ringen elkander bedekken, Het getal der ringen 
in iedere cel is van 2—4, meestal 3. De tusschenwan- 
den der cellen zijn zeer dun, en daardoor dikwerf 
moeijelijk waar te nemen, zoodat men eene reeks 
_ van cellen ligtelijk voor eene enkele buis zou aan- 
zien. Zij bevatten een helder vocht; echter zag 
ik bij Opuntia microdasys ook eenige luchtbel- 
len, doch nimmer zijn zij geheel met lucht ge- 
vuld. De ringen staan doorgaans regthoekig met 
de wanden, somtijds evenwel in eene meer of min- 
der schuinsche rigting, hetzij dat deze ligging 
hun van nature toekomt, of dat zij door de snede 
eenigzins verschoven zijn, Zij hangen slechts zeer 
los met den celwand zamen, en zeer gemakkelijk 
kan men met eene naald er eenige lospellen, 
waaraan men dan geen aanhangend vlies meer 
bespeurt (PL. IL, fig. 8). Im het oudste gedeelte 
van den vaatbundel, namelijk dat, hetwelk on- 
middellijk aan het merg grenst, liggen de grootste 
ringen; zij zijn hier 0,053—0,060 millim., ge- 
middeld 0,056 millim, breed, terwijl de opening 
0,027—0,033 millim., gemiddeld 0,030 millim. 
bedraagt. Hoe digter bij het gedeelte, dat de spi- 
raalvaten bevat, hoe kleiner de ringen zijn, en 
_ NAT, TIJDSCHR, D, IX, St, 2, 15 
