228 
ringvaten of cellen, waartusschen slechts hier en 
daar eenige weinige langgerekte cellen met uiterst 
dunne wanden. verspreid liggen. Allerduidelijkst 
ziet men hier den overgang van den platten spi- 
raaldraad in. desgelijks platte ringen (zie Pl, IT. 
fig. 8). Nergens ziet men. beter de wanden der 
buizen , waarin de spiraaldraad bevat is; zij zijn 
zeer dun, doch nog meetbaar, en 0,0013 millim,. 
dik, bij Mammillaria depressa. De dikte van 
den spiraaldraad en der ringen verschilt van 0,0033 
tot 0,0040 millim., terwijl de breedte 0,0060 tot 
0,00120 millim. bedraagt, De breedte der spi= 
raaldraden en der ringen, op dwarse doorsneden 
gezien , verschilt niet merkbaar, De rand der 
laatste sis dus niet zoo breed als bij de Opuntiae. 
Bovendien neemt men nog: het volgend. verschil 
waar in de plaatsing ‚zoowel der ringen, als van 
de windingen des spiraaldraads „dat ‘vooral bij 
dyvarse doorsneden merkbaar is, «Terwijl namelijk 
bij de Opuntiae de ringen in de nevens elkander 
gelegen cellen afwisselend. geplaatst zijns liggen zij 
hier daarentegen: doorgaans in shetzelfde. vlak , 
zoodat zij elkander schijnen, te.-raken , ‘waarvan 
dan het gevolg is, dat zij slechts zelden in de, hol- 
te der nevenliggende vaten puilen. 
‚De vaatbundels van denwortel der Mammilla= 
ria-soorten bestaan geheel uit hetzelfde weefsel als 
die van den stengel, terwijl eindelijk ook-die tak- 
ken, welke zich uit de houtbundels door het paren- 
chym verspreiden , en-die., welke zich in de blade- 
rige aanhangsels vertakken, in geen ander opzigt van 
