230 
bundeltje van de nog teedere cellen houdt op in 
deszelfs inwendige cellen te ontwikkelen , en vormt 
in plaats daarvan, reeds vroeg spiraalswijze aange= 
voegde verdikkingslagen. Deszelfs cellen worden 
natuurlijk, bij de uitzetting van de in aantal toe- 
genomen naast haar gelegen parenchymeellen , sterk 
in de lengte gerekt, en des te meer, naar mate 
de cellen vroeger tot eenen vaatbundel bestemd 
werden. Bij de oudste, d.i, binnenste houtbun- 
delcellen is die uitrekking soms zoo sterk, en ge- 
schiedt zoo snel, dat zelfs het ecelvlies sterft en 
geresorbeerd wordt. Ten gevolge daarvan komt 
de spiraaldraad als losse vezel schijnbaar in een 
intercellulair kanaal te liggen en wordt dan hier 
ook dikwerf opgelost. bij schier alle Cacteën 
vertoont zich dit verschijnsel zeer fraai (T. IV. 
fig. 4 a c; T. VIII fig. 4a), maar ook bij andere 
planten kan men hetzelfde waarnemen , b. v. zeer 
duidelijk bij Helleborus foetidus. 
« Later bij eene meer regelmatige en langzame 
uitrekking worden de spiraaldraden in ringen ver 
anderd, waarbij afwisselend twee windingen tot 
eenen ring vergroeijen en eene daartusschen lig= 
gende uitgerekt en aliengs geresorbeerd wordte 
Daar evenwel deze vorming van den vaatbundel 
bij de dicotyledonen niet naar buiten toe begrensd 
is, en zich, als ware het, bij iedere nieuw aange- 
voegde cellenlaag herhaalt, terwijl zich de plant 
al meer en meer in de lengte uitstrekt, zoo wordt 
ook het verschil tusschen vaatbundelcellen en pa- 
renchym voortdurend geringer, en bij vele plan- 
