274 
bergen aangemerkt hebben; welk vermoeden zou 
ontstaan door de toevallige zelfstandigheden, 
welke men in de diluviaal-rotssoorten vindt , 
b, v. Granaat en Tourmalin in de Graniet. 
Aangaande de genoemde stoffen zegt vor Leon- 
HARD (7), dat zij niet diep in de bergen door- 
dringen; en, verondersteld dat deze daadzaak 
genoegzaam bewezen is, zou ik meenen, dat men 
hieruit wel eenig nut zou kunnen trekken bij het 
onderzoek naar den oorsprong onzer diluviaal- 
rotssoorten. 
Dat er ontzeltend zware steenen (b. v. die de 
Hunnebedden daarstellen) op onze diluviale vlak- 
ten, te midden der groote menigte kleinere rots- 
fragmenten gevonden worden, behoeft niet herin= 
nerd te worden; evenmin als de daadzaak, dat 
de volgorde der beddingen in de diluviale heuvels 
geheel en al onbepaald is, — iets, hetwelk ‘waar- 
schijnlijk door plaatselijke oorzaken ontstaan is. 
Soms immers wisselen zand met leemlagen af, 
deze met, kiezelbanken of steenlagen, en deze 
wederom met zandlagen, enz. Î 
De op eene zeer verschillende diepte liggende 
ondergrond schijnt overal tot de ferfiaire for- 
matie te behooren, blijkens de resultaten, tot 
dus verre reeds verkregen uit de in ons land ge- 
dane putboringen; uit welke resultaten ik dit al- 
léén nog meen te moeten aanvoeren, dat het ge= 
(7) Charakteristik der Felsarten. Heidelb. 1824, p. 57, 
