295 
Ik zal mij, voor het tegenwoordige, nog be- 
palen tot de algemeene slotsom van de medege- 
deelde en door ons onderzochte daadzaken. 
Uit deze blijkt dan, dat tot op de diepte, die 
wij bereikten (en tot op welke vroeger , voor zoo 
verre men heeft kunnen nagaan, de Hondsrug nooit 
onderzocht en opzettelijk nagespoord is), zzets 
dan de gerolde steen- en zand-formatie voor den 
dag komt, ‘terwijl nergens ééne daadzaak voor- 
komt noch beschreven is, die het aanzijn van 
eene andere of oudere grondsoort in den Honds- 
rug bewijst. De gevolgtrekkingen -uit versteenin= 
gen opgemaakt, of de vermoedens op deze ge- 
bouwd, zullen wel niet geldig zijn, wanneer men 
den bodem, in zijn geheel, moet kennen. Dit 
kan door waarnemingen, en door deze alléén , ten 
uitvoer gebragt worden, en geene afzonderlijke 
voorwerpen ‘kunnen ons omtrent een twijfelachtig 
terrein eene oplossing geven. 
‚Ik meen derhalve geregtigd te zijn , den Honds- 
rug te verklaren, voor eenen heuvel van ons 
gewoon Diluvium, 
Groningen, Junij 1842, 
