39 
minder volkomen. Uit dien hoofde plaatst De- 
caisxe de Christophoreën bovenaan. 
Op deze grondslagen heeft de Schrijver veel 
van de door anderen aangenomene orden omvers 
geworpen, en andere indeelingen en orden vast- 
gesteld; al hetwelk hem toeschijnt van niet minder 
gewigt te zijn voor de studie der Algen, dan de 
door Leverrrk in de mycologie daargestelde ver- 
anderingen. Hierna gaat Decarsse over tot de 
uiteenzetting van de verschillende, op den titel 
van het hier aangekondigde geschrift bedoelde 
planten, in welker vermelding te treden ons be- 
stek niet gedoogt. 
Vele van de Fransche Auteurs sedert Lamouroux 
hebben het gevoelen aangekleefd, dat de Algen 
eene dicotyledonische structuur zouden hebben, 
Deze wijze van beschouwen is inderdaad willekeu- 
rig. Kieser en Minoeu hebben, even als Link, 
bewezen, dat de Fucaceën een weefsel hebben, 
dat uit meer of min verlengde cellen bestaat, met 
een tusschen dezelve geplaatst parenchyma in= 
tercellulare, dat geheel hoornachtig wordt, door 
Mvurper tot eene soort van pectas is gerekend, en 
waarvan het bestaan buiten allen twijfel is. De 
verscheidenheid van de structuur der Fucaceën is 
alleen gelegen in de meerdere of mindere vastheid 
van het loof. De blaasjes der cellen toonden 
Decarsse nimmer stippen of kristallen, terwijl 
eindelijk het vlies niet wordt blaauw gekleurd 
door tinctuur van odium, gelijk dit plaats heeft 
n een groot aantal Lichenes, De cilindersche of 
