42 
met jonge sporen verwisseld, welke intusschen 
doorgaans bijna ongesteld schijnen te zijn. Ein- 
delijk verkrijgen deze draden somwijlen, in het 
inwendige der vruchtdragers, en nadat de sporen 
zijn uitgebragt, eene zoo sterke ontwikkeling, dat 
zij eindigen met deze geheel en al te sluiten, zoo 
als het geval is in Durvillea. 
In de stengen der Zamtnarteae hebben som- 
mige waarnemers eene houtstructuur waargeno= 
men, welke nog duidelijker was dan in de Fu« 
caceën. In de eerstgemelde is geene intercellulaire 
zelfstandigheid ; maar die zelfde stof is daarenteger, 
in groote hoeveelheid, in het inwendige der cellen 
voorhanden, ‘waardoor de holte zeer wordt ver= 
minderd, en waarin zich de groene kleurstof op- 
gehoopt bevindt, 
De gewone vorm der sporae in de Laminarieën 
is rolrond, of die van een langwerpig eirond. 
Men kan dezelve gemakkelijk nagaan, wanneer 
men ze aan het loof zelf beschouwt; zij zijn te 
onderkennen aan de draden, aan welker basis zij 
ontspringen. Zij zijn kleiner dan in de Fucaccën, 
en, even als in deze, ishet sportdium in een dub- 
bel vlies besloten. Indien men een zeer dun seg. 
ment, genomen van den langsten diameter van het 
vruchtdragend loof van Zamtrnaria saccharina, 
beschouwt, blijkt het duidelijk, dat de oppervlakte 
niet effen is, maar dat dezelve eene soort van kar= 
teltjes heeft, Deze nu zijn toe te schrijven aan 
de aanwezigheid van sporen, welke in kleine groe 
pen zijn gerangschikt, met ieder van welke eene 
