48 
« hij), welke in de lagen, die de buitenste schors 
« der aarde vormen, verborgen liggen, dan loopt 
« het weldra in het oog, dat de volgorde, waarin 
«zij geplaatst zijn niet met de leerstelsels der 
« school overeenkomt, die vroeger behagen von- 
« den om het geheele zamenstel dier bewerktuig- 
« de wezens, als eene trapswijs opklimmende reeks 
« te beschouwen, zonder gaping van het onvol- 
« maaktste wezen tot den mensch overgaande; 
« evenmin komt die orde overeen met dat andere 
« gevoelen , volgens hetwelk er volstrekt geene 
« opvolging zou bestaan en de geheele schepping 
«slechts eene bonte vereeniging van verscheidene 
« vormen zou zijn, tot een en hetzelfde tijdperk 
« opklimmende, door geenen anderen band dan 
« een gemeenschappelijk aanzijn verbonden” (bl. 7). 
Men ziet dus wat men hier te wachten heeft, eene 
beknopte opgave van 't geen de ervaring geleerd 
heeft en ’t geen ook door het grootste aantal der 
onderzoekers thans algemeen wordt aangenomen. 
De ontwikkeling van des Schrijvers gevoelens be- 
vat echter veel eigenaardigs. Er heeft eene op- 
klimming plaats, maar de ongewervelde dieren, 
waren daarin, volgens den Schrijver , niet begre- 
pen. Zij bestonden, — al derzelver klassen wer- 
den vertegenwoordigd , door andere soorten wel is 
waar, maar echter even eens vertegenwoordigd — 
in de vroegste geologische tijdperken gelijk in de 
tegenwoordige schepping. De opklimming heeft 
dus in de gewervelde dieren plaats, en hier neemt 
de Schrijver drie groote tijdvakken (dges de la 
