72 
kander in aanraking komen. Deze vooruitsprin: 
gende deelen of hoeken in het uitwendige vlies, 
zijn niet zelden zeer klein, of schijnen zelfs wet 
te ontbreken. « De vier oorspronkelijke cellenker- 
nen staan als tetraëdra naast elkander , en het- 
zelfde geldt van de hokjes, welke door de oor- 
spronkelijke tusschenwanden gevormd zijn. Inde 
stokroos bevat de moedercel, na de opslurping 
van de oorspronkelijke cellenkern, eene korrelige 
massa. Het verdere beloop der ontwikkeling nu 
is in deze eene moedercel hetzelfde als in de Lelie 
en in Pradescantia, terwijl men achtereenvolgens 
twee cellenkernen ziet, een geleiachtigen wand 4 
vier cellenkernen en dissepimenten, welke kruis- 
wijs geplaatst zijn. 
De moedercellen bestaan eerst uit eeù uiterst 
fijn vlies, hetwelk tot het tijdstip toe waarop 
zich de tusschenwanden vormen, allengskens ver- 
dikt en een geleiachtig aanzien verkrijgt. Miner 
en Meren hebben dit althans aldus voorgesteld 
alsof het vlies zelve dik en geleiachtig zoude wor- 
den. Eerst op de inwendige oppervlakte voegen 
zich eenige concentrische lagen geleistof op elkau- 
der; hierdoor wordt de inwendige holte kleiner 
en bolvormig, en. wel eerst aan de hoeken, waar 
de eellen met de anderen zamenkomen; en daar 
is dan ook de dikte van de moedercel altijd het 
grootst, 
Indien de moedercellen uit haren aard meer 
bolvormig zijn, alsdan heeft derzelver vorming 
plaats; óf in grootere uitbreiding, óf op de ge- 
