73 
heele inwendige oppervlakte. In vele planten er- 
kent men aan de volkomen gevormde moederecel- 
len, bij eene sterke vergrooting , het oorspronkelij- 
ke vlies, dewijl dit ligler is en het licht anders 
breekt, en zich ook door ïodium anders kleurt, 
terwijl de slijmstof ongekleurd blijft. In het moe- 
dercelweefsel van Cucurbita zag Näerzi de lagen 
slijmstof zich oplossen door potassa causlica, en 
een fijn net van het oorspronkelijk cellenvlies 
overblijven. Dat hier in de verdikking der moe- 
dercellen volkomen hetzelfde plaats heeft als in 
de overige plantencellen, wordt ook bewezen 
door eene waarneming aan Citrus aurantium, in 
welken moedercellen, in plaats van speciaalmoc- 
derecellen te vormen , poreus en spiraalvormig wer- 
den en in hout overgegaan zijn. 
Minnen, Meijen en Mour (Ueber die Entwickes 
lung der Sporen van Anthoceros laevis, 1839) 
hebben geoordeeld, dat er van de moedercel af 
verlengsels naar het middelpunt groeijen; alleen de 
laatste staat niet toe, dat de scheiding van den 
inhoud plaats heeft door werktuigelijke inwer- 
king van de scheidswanden, maar gelooft dat die 
reeds te voren plaats vindt, De vooruitspringende 
kanten op de inwendige oppervlakte der moeder 
cellen , zoo als Minzeu en Mou die afbeelden, 
heeft Näcrrr dikwijls, maar derzelver ineengroei- 
jing heeft bij nimmer kunnen waarnemen. Hij zag 
in Oenothéra, Bryonia, Cucurbita, van uit de 
drie vooruitspringende kanten plotseling fijne kan- 
nen naar het midden uitgebreid, welke zich al- 
