48 
men zoude alzoo ook in haar eenen geprikkelden 
toestand moeten vooronderstellen. Beschouwt men 
de zaak wel, dan schijnt in het geheel de boven- 
zijde des gewrichts veel meer lijdelijk ; men kan 
dezelve vrij sterk drukken, voor dat er beweging 
ontstaat; deze heeft eerst dan plaats, wanneer 
de drukking zich aan de onderzijde mededeelt. 
Door geenerlei prikkeling der bovenzijde kan 
men het nederhangende blad weêr doen oprijzen. 
Daartoe heeft het blad altijd eenen zekeren tijd 
noodig; het is duidelijk, dat het rijzen op eene 
geheel verschillende wijze als het dalen pláats 
heeft. Wanneer de vermelde theorie waar was, 
dan moest het blad terstond rijzen, wanneer men 
de bovenzijde des gewrichts weg sneed, omdat 
de expansieve kracht der onderzijde dan de boven= 
hand kreeg. De proeven van den Schrijver zelven 
pleiten tegen zijn gevoelen. Hij merkt teregt op, 
dat wanneer men de eene zijde van het gewricht 
wegneemt, de andere dan meer kracht moest 
verkrijgen , omdat de tegendrukking had opge- 
houden: « Ik heb, zegt Z. E., de hiertoe nooe 
dige proef in het werk gesteld en gezien, dat het 
schijnbaar noodwendig gevolg niet ontstond; 
want sneed ik de bovenste aanzwelling weg en 
bezwaarde het blad met 9 grein (dat een blad 
met ongeschonden“aanzwelling, gelijk boven ge- 
zegd is, gemakkelijk draagt) zoo rees hetzelve 
langzaam en onregelmatig in de hoogte, bleef 
alsdan gedurende twee of drie dagen in die houe 
ding, en viel hierna slap ter neder (a)". Ik kan 
(a) ta. p. bl. 300. 
