91 
dien zij thans nog, met verbazend gevolg en luis- 
terrijken uitslag bewandelen, volgde de natuurlij- 
ke Geschiedenis, als eene bedeesde zuster, slechts 
van verre, beurtelings de bescherming der godge= 
leerden als pAysico-theologie, of die der genees- 
kundigen, als de schatbewaardster van heilzame 
middelen, inroepende. 
Hinc illue lacrymae! Nu de wetenschap zich 
sterk genoeg gevoelt, om haren eigen’ weg te kun- 
nen gaan , willen hare vorige beschermers haar nog 
aan den leiband vasthouden, en zoo zij niet goed- 
willig volgt, haar bedwingen en onderdrukken. 
Het staat echter in geene menschelijke magt 
den voortgang der wetenschappen op den duur 
tegen te gaan, welke belemmeringen men haar 
ook in den weg legge. De beoefenaar der na- 
tuurlijke Geschiedenis vergete slechts zelve niet, 
dat zijne wetenschap haar doel in zich zelve vin- 
den moet, en dat men de wetenschappen niet 
uitbreidt en volmaakt, maar verminkt en mis- 
vormt, wanneer men derzelver gebied in een laat 
loopen. Het is niet daarin, dat het waarachtig 
verband aller menschelijke wetenschap gelegen 
is, waarvan de onkundigste halfweters dikwerf 
zulk een schromelijk misbruik maken, en hoezeer 
in den regenboog alle kleuren zacht in elkander 
overgaan, is echter ook elke kleur op zich zelve, 
zuiver en onvermengd, in dit treffend luchtver- 
schijnsel aanwezig. 
Wij ontkennen dan niet, dat de natuurlijke 
Geschiedenis, bepaaldelijk die van het dierenrijk , 
op andere wetenschappen, op de geneeskunde 
