108 
onderzoekt, wat in zijne nabijheid voorkomt, groo- 
te diensten aan de wetenschap bewijzen. Ik be- 
hoef slechts Swammerpam en Lroner en, onder 
onze tijdgenooten, Herorp en Rarnke te vermel- 
den. $ 
Ik denk hier aan onze vaderlandsche’ genees- 
kundigen. Bij de organisatie van het hooger on- 
derwijs in ons vaderland werd bepaald, dat de 
studenten in de Geneeskunde tot hunne eigenlijke 
faculteitslessen niet mogten overgaan, zonder 
vooraf den graad van kandidaat in de Wis- en 
Natuurkundige wetenschappen bekomen te heb- 
ben, en dat zij bij het examen tot kandidaat in 
de Geneeskunde, een bewijs moeten overleggen , 
de lessen over de natuurlijke Geschiedenis en de 
vergelijkende Ontleedkunde te hebben gehouden. 
Vroeger bestonden die bepalingen niet en er zijn 
veelligt nog eenigen, die, van hare nuttigheid 
niet overtuigd, de oude vrijheid terugwenschen, 
„m van de studie der Wis- en Natuurkundige we- 
tenschappen, naar verkiezing het eene of andere 
deel te beoefenen, of wel die geheele studie ach- 
terwege te laten. Ik gevoel mij niet geroepen, om 
hen te wederleggen; want als zij beweren, dat 
zulke bepalingen de vrijheid van studie te zeer 
aan banden leggen, moet ik eerst met hen na- 
gaan, wat zij door vrijheid van studie verstaan 
en dit onbepaalde begrip tot helderheid zoeken 
te brengen. Ik vergenoeg mij thans met de aan- 
merking , dat hetgeen bij ons, nu sinds ruim, 
Lwee- en twintig jaren bestaat, ook buitenslands 
bij verscheidene hoogescholen wordt voorgeschre= 
