110 
noemen, die, van de weinige vruchten dezer bez 
palingen steeds gewagende, zelve geene gelegen- 
heid laten voorbijgaan, om hunnen invloed tot 
derzelver bestrijding en verlamming in het open- 
baar of bedektelijk te besteden. Hoe het zij, 
deze beide bepalingen bestaan thans onder ons, 
en aan de laatste van dezelve zijn wij het ver- 
schuldigd, dat aan onze hoogescholen alle toe- 
komstige Geneeskundigen het onderwijs in de 
dierkunde bijwonen. Wij mogen verwachten; 
dat vroeger of later de wetenschap van deze be= 
paling zoo veel voordeel trekken zal, als eenig- 
zins beantwoordt aan de talrijke menigte van in 
de Geneeskunde studerende jongelingen. Mogten 
zij daartoe allen meer en meer bescffen, dat niet 
de akademische graad, dien de maatschappij 
als waarborg van kunde eischt bij hem, die tot 
de uitoefening van een wetenschappelijk beroep 
geregtigd is, maar dat die kunde zelve hun doel 
behoort te wezen, en dat de theoretische Ge- 
neeskunde in haren tegenwoordigen toestand, niet 
mag noch kan worden afgescheiden van de be- 
oefening der vergelijkende ontleedkunde. Het is 
voor dit gedeelte bovenal, dat toekomstige Genees- 
kundigen de natuurlijke geschiedenis behooren te 
‘beoefenen, en wel verre, dat deze studie hen in 
hunne overige nuttige oefeningen hinderen. of be- 
lemmeren zou, zal zij veeleer dezelve veraange- 
namen en gemakkelijk maken. Het zamenstel 
der dieren toch, biedt bij de ontleedkunde van 
den menseli gedurige punten van vergelijking 
aan. Hetgeen anders enkel werktuigelijk -geheu- 
