121 
dat waarschijnlijk door den teekenaar, als onkun= 
dig in een ander vak dan het zijne, over het 
hoofd gezien werd. De peduneculus toch, verliet 
niet eensklaps, als ware hij uit een gemma 
voortgesproten;, de rachis; maar liep een eind- 
weegs langs dezelve, ofschoon afgescheiden 
voort (a). Deze pedunculus had gedurende de- 
zen zijnen loop de epidermis van het blad opge- 
ligt, en een weinig parenchyma medenemende, 
vormde hij zoo lang eenen tubus, tot dat deze 
tubus, hoe langer hoe kleiner wordende, eindelijk 
verdween in de epidermis van den pedunculus 
zelven. Hieruit bleek mij dus, dat het geenszins 
eene ontwikkeling uit een gemma was, zoo als 
Jäcer stelde, door de rachis dezelfde eigenschap- 
pen als den stengel toe te schrijven, en dus de 
tachis in staat te stellen, gemma’s en daaruit ge- 
heele planten te ontwikkelen. — Gelijk de petio- 
lus, tot blad overgaande, zich in fasciculi vasorum 
verdeelt, waarvan de grootste bundel den nervus 
primarius of rachis uitmaakt, welke meer en 
meer vaatbundels afgevende, die in eene platte 
oppervlakte als ontrollen en dus bladmassa vor- 
men; zoo ook geloof ik; dat de rachis van het 
bewuste koolblad zich op zekere hoogte (5), in 
twee fasciculi of nervi primarii gescheiden heeft, 
bij voorbeeld , door tusschengeplaatst en vermeer 
derd parenchyma; dat één dezer fasciculi, rachis 
gebleven, zich spoedig in neryi secundarii vere 
Ee amemmmmnmemmatssns 
(a} Zie fig. kb. C—D, 
(6) Zie fig. 4. D. 
