167 
is, de funicult posteriores van de antertoreés , 
en laat men een fijn mes tusschen beide liggen , 
zoo zal men door irritatie der funiculi, die 
boven op het mes liggen, niet de geringste spier< 
beweging zien ontstaan; snijdt men deze achter- 
ste funiculi in de regio van den 4den tot den 6den 
wervel weg, en irriteert men de funtcult anterio- 
res van achteren, zoo ontstaan spiertrekkingen 
(maar volstrekt geene beweging onstaat er, indien 
men de grijze zelfstandigheid , die tegen de voorste 
strengen aanligt, irriteert, of in dezelve voor- 
zigtig snijdt); zet men dagrop het dier op den 
grond, zoo blijft het gewoonlijk in de eerste 
10, 15 à 25 minuten onbewegelijk liggen, maar 
beweegt zich dan weder, zoowel met de achter- 
als met de voorpooten; het begint zelfs weder te 
springen, ofschoon riet zoo sterk als in natuur= 
lijken toestand, en zijne krachten schijnen vaak 
trapswijze toe te nemen, dewijl het soms na 
een uur verloop zich nog veél beter beweegt, 
dan in den eersten tijd. Ik heb verscheidene op 
zulk eene wijze behandelde ranae van 8 tot 
12 uren in het leven gehouden, in welken tijd zij 
nu en dan zich even goed met hare achter- als met 
hare voorpooten bewogen hebben. Giet men een’ 
druppel acidum sulphuricum concentratum op 
de achterste ledematen, dan geeft het dier geen 
teeken van pijn; ook kan men, na dat men het 
hoofd afgesneden heeft, hoe sterk men ook de 
achterpooten prikkelt, geene reflexie-beweging te 
voorschijn roepen, — Met deze proeven, die even 
als die gene, in 9 vermeld, klaarblijkelijk het be- 
NAT, TĲDsCna, D. V. St. 3. 12 
