313 
wolkomene overtuiging. Daar men nu à priori 
wel vast stellen kan, dat geene zenuw van het 
zoogenoemde dierlijke leven (behalve de NV. N. 
achterpooten van den rara esculenta sprekende 
» Praecterea quatuor hi nervi cohaerent cum Ner= 
» vo sympathico. MN. inguinalis plerumgue unici 
» tantwm rami transversalis ope, sympathico jungt 
» solet; Wervi vero cruralis ef ischiadicus fere 
» semper duobus ramis cum nervis Vitae V: egeta- 
» livae cohaerent, Ad inferiorem MNervi pudendi 
» partem MN. sympathicus cwn hoeee nervo atque 
‚» ramulis-tenuisstmis trunct communis N. MN. cru- 
» ralis et ischiadict plezum format sat perspi- 
»euum)’ Ik heb deze plaats hier woordelijk 
aangehaald, opdat dezelve in vergelijking kan 
gebragt worden met eene aanteekening van Re- 
MAK in MüLrLER’s Archiv 1836 pag. 147, waarin 
gezegd wordt: » Der Sympathicus endet nicht, wie 
» Giuray und Andere (?) meinen, mit seinen 
» Zweigenzum NM. ischiadieus, sondern bildet noch 
» weiter unten mit dem MN. pudendus communis 
» einen mit Ganglien verschenen Plexus, den man 
» Plexus hypogastricus nennen könnte. — Ik 
weet niet, wien Remak met het woord andere 
bedoelt, maar moet veronderstellen dat z dat 
ben, daar het mij onbekend is, of toen ter tijd 
iemand anders, buiten mij en Grrray, deze ze- 
nmuwen onderzocht en beschreven had, Remak 
heeft aldus niet anders gezegd, als ‘hetgeen ik 
reeds, twee jaar vroeger, medegedeeld heb. Hoe 
overigens G1iurav, (die buitendien een’ geruimen 
tijd voor het uitgeven van zijne verhandeling 
mijne dissertatie kende ), zoo onnaauwkeurig en 
onvolledig in het beschrijven en teekenen van 
bovengemelde zenuwen zijn kon, is mij onbe- 
grijpelijk. 
