336 
se der insekten uitgesloten en dus niet behandeld; 
Slechts in twee werken vond ik eene meer be- 
paalde aanwijzing. In het algemeen geachte en 
uitmuntende werk van Krany en Spence lezen 
wij, dat bij de Myriapoda elke ring , met uite 
zondering van den laatsten, een paar stigmata 
heeft (a), en Mecreu geeft in zijne. uitgebreide 
vergelijkende Ontleedkunde, wier voltooing hij 
tot groot nadeel der wetenschap niet mogt bele- 
ven, meer bepaald van de Scolopendrae op, dat 
zij talrijke s/igmata, tot 22 paar toe bezitten (5). 
Deze opgaven kwamen wij reeds door de vroe- 
gere ontleding van Zethobtus door TrrvrRAnus 
zeer twijfelachtig voor; en dat zij ook van de 
eigenlijk gezegde Scolopendrae onjuist zijn, blijkt 
uit het boven gemelde resultaat van ons, door 
deze onzekerheid uitgelokt onderzoek. 
Ik moet nog opmerken, dat de stigmata bij 
de Scolopendrae dwarse , door een’ zwarten , 
hoornachtigen rand omgevene spleten zijn, die op 
eene kleine eironde verhevenheid liggen, welke , 
hoezeer dun, van steviger en meer hoornachtig 
weefsel is dan de omringende vliezige deelen. 
Bij eene, zoo het schijnt , nieuwe soort van 
Scolopendra van Java, vond ik de stigmata 
zonder deze verhevenheid, meer driehoekig en 
ruimer, 
(a) Antroduction to Entomology. 5 th edition, London 
1828. IV. p. 48. 
(&) System der vergleichenden Anatomie, Viter Thl. 
Halle 1833. 5. 41. 
mn 
me 
