34 
derwierp, dat niet op eene oppervlakkige be- 
schouwing maar op eene grondige studie en zeld- 
zame kennis der oostersche voortbrengselen van het 
groeijend rijk gegrond was, — Hierdoor was de 
naam van Vanr reeds beroemd en men zal zich 
daarom wel niet verwonderen, dat hij tot de ver= 
dere uitgaaf van het Koninklijke werk, die door 
Oever zoo gelukkig begonnen was en door Mürren 
minder gelukkig voortgezet, verkozen werd: 
Hij begon zijnen arbeid niet alleen in den geest 
van zijnen grooten leermeester, maar trad zelfs 
in zijn spoor, daar hij Finmcrken in verschillen= 
de rigtingen en gedeeltelijk te voet doorreisde, 
Hier vond hij veel, dat de opmerkzaamheid zij= 
ner voorgangers ontgaan was, voornamelijk met 
opzigt tot de lagere planten, bij voorbeeld de 
paddestoelen van welke er tot nu toe weinige in 
de noordelijke luchtstreken gevonden waren. Dit 
geschiedde in de jaren 1784 en 1785; in het 
volgende jaar bezocht hij zijnen vriend Scuvaser 
en bereisde de rotsen in den omtrek van Hare 
danger en Valders. Vaur leverde de resultaten 
dezer reizen in de Vaturhistorte- Selskabets Skrif= 
ter 2det Binds Jste Hefle en 2die Binds 2det 
Hefte, die in het Duitsch overgezet zijn in Rö- 
meRS neve Magazin für Botanik lste B, en voor 
de beschrijvende en geographische kruidkunde veel 
gewigtiger zijn, dan die men uit de sentimentele 
reis van O, F. Mürren door Tellemarken ontleent. 
Later (in het jaar 1802) deed hij andermaal 
eene reis door Noorwegen, namelijk „door het — 
westelijk gedeelte. Deze reis was niet zonder 
