44 
Daar Vanr in den laatsten zomer, dien hij op 
aarde doorbragt, zich in den botanischen tuin 
dezer stad ophield, zoo ben ik zelf getuige ge- 
weest van zijne onafgebrokene werkzaamheid. Hij 
stond op, met het opgaan der zon, en werkte 
onafgebroken tot aan den middag. Zijn geheu- 
gen. was merkwaardig en bepaalde zich niet al- 
leen tot het plantenrijk, maar ook tot het dieren+ 
rijk. Hij leverde vele niet onbelangrijke zoologi- 
sche. verhandelingen aan de Waturhistorie-Sels- 
kab, die met hem stond en viel; ook was Farrr- 
crus hem vele Insekten verschuldigd, die hij in 
zijn systeem opnam, Zijne voordragt was minder 
aangenaam, daar hij de gaaf om onvoorbereid 
te spreken miste, en alles uit zijne grondige aan- 
teekeningen oplas. 
Vaar was, zoo als men denken kan, lid van 
vele geleerde genootschappen, maar niet van de 
dansk Videnskabernes Selskab, ofschoon Rarr 
en Scnousnor, zijne leerlingen, dit reeds lang ge- 
weest waren. Denemarken en Noorwegen ver- 
eeren zijne nagedachtenis, als die van den eersten 
kruidkundige dezer rijken. 
RE 
Na den dood van Vaunr in 1804 werd ik in 
1805 door Zijne Majesteit tot zijn’ opvolger, als 
uitgever der Flora danica benoemd; eene benoe- 
ming geheel overeenkomstig met mijnen wensch 
en met mijne studien als lector in de kruidkunde 
en vervaardiger eener dansk Plantelaere, wel- 
ker bewerking mij op eene aangename wijze met 
| 
| 
