56 
jen en eindelijk’ 3) hare hoogere en rankere 
bloemschaft, die bij de alpische planten zieh laag 
en niel opgerigt voordoet, hetwelk men uit den 
lageren stand der zon heeft willen verklaren. 
2. Misschien slechts eene verscheidenheid van 
Eptlobium alpinum L. Ik vond ze het eerst in 
het Reendal aan de oevers van bergbeekjes, die 
dikwerf planten van hoogere streeken mede voe- 
ren; zij behoort eigenlijk op de bergen te huis. 
Epilobtum alpinum is soms ook een weinig on- 
der gedoken. 
3. Smrrr heeft in de Flora britanntca, Sax, 
palmata L. van deze onderscheiden; echter heb 
ik naderhand vormen gezien, die aantoonen, dat 
zij deze plant zoo nabij komt, dat zij naauwe- 
lijks eene eigene soort kan genoemd worden. 
4. Deze schoone soort vonden de Luitenant 
Woauskrorp en ik bij het Stördal. niet ver van 
de Zweedsche grenzen. Later vond ik haar op 
plaatsen bij Dovre, waar de kruidkundigen een’ 
overgang tol de menigte van alpische planten 
vinden, die hen in het aan planten zoo rijke 
Dovrefield verbeidt, waar de alpische Flora van 
Noorwegen haar hoofdpunt schijnt gevestigd te 
hebben. WanrenBenG vond dezelve in Finmar- 
ken, en hield ze voor de Astrag. leontinus van 
Jacovin; later heeft hij echter zijne dwaling be- 
kend. Ik heb ze orobordes genoemd, want met 
betrekking tot den vorm der kelk gelijkt zij 
het geslacht Orobus. Het schijnt, dat zij in de 
alpische streken tot voeder gebruikt zoude kun- 
nen worden, maar tot heden heeft men ze niet 
