130 
sympalhteus daarentegen heeft R. vezels ontdekt, 
die geene scheede hadden, zeer doorschijnend en 
bijkans geleiachtig waren, veelal in de lengte 
Toopende strepen bezaten, en zich in zeer fijne 
draden gemakkelijk oplosten. Aan deze bijzon- 
dere soort van zenuwvezels, geeft R, den naam 
van fbrae organticae. Lij zijn in derzelver loop 
dikwerf met eironde knoopen (xoduli) voorzien 
en door kleine eironde of ronde, in het midden 
eene kern vertoonende ligehaampjes bedekt. Het 
is aan de fibrae organtcae, dat de nervus sym- 
pathieus en zijne takken hunne bijzondere kleur 
en eigenaardig voorkomen verschuldigd zijn. Daar 
evenwel niet slechts in sommige hersen- en rug- 
gemergzenuwen draden van den zervus sympa= 
thicus, volgens de waarnemingen van Reruus en 
Mürren, zoodanig voortloopen, dat zij de hun 
eigene kleur en voorkomen behouden, maar ook 
omgekeerd, volgens de waarnemingen des Schrij- 
vers, in de zenuwen van het organische leven: witte 
zenuwdraden onveranderd voortloopen, zoo is er 
steeds eene meerdere of mindere hoeveelheid van 
tubuli primitivi met de fibrae organtcae in de 
onderscheidene deelen van den zervus sympa- 
thieus vermengd. Dat gedeelte van de sympa- 
thicus , hetwelk in het kanaal van de hoofdslag= 
ader gelegen is, zoude, volgens eene waarneming 
van Mürrer, welke hij aan den Schrijver mede= 
deelde, uit onvermengde /brae organtcae bestaan. 
Door dit mikroskopisch verschil in structuur wordt 
een nieuw bewijs opgeleverd, dat de nervus sym- 
pathicus een afzonderlijk bestaan heeft. (« Jd ava 
