u 151 
andere gronden, waarin meer salpeterzure zou- 
ten zijn, eene minder goede soort van krap op- 
leveren. Doch, daar deze zelfde ook zeer droo- 
ge gronden zijn, kan welligt de hoedanigheid der 
wortels daarvan afhangen. Want het water, dat 
door de planten wordt opgenomen, is belast met 
zeer verschillende , deels opgeloste , zoute bestand- 
deelen, als aardachtige en alkalische, onder wel- 
ke in de eefste plaats de koolstofzure kalk moet 
in aanmerking komen, waaruit voor een zoo groot 
deel in het Paludsche, dat de beste krapsoort 
oplevert, de grond is zamengesteld. Er zijn na- 
melijk 90 à 93 procent aan Carbonas calcis in. 
ScHLUMBERGER verkreeg na de’ verbranding van 
500 gram krap van den Elzas, en even zoo veel 
van Palud, beide op gelijke wijze gedroogd, 59, 
79 aschdeelen (van de laatste) en daarop 26, 
58 carbonas calcis, en van de eerste 45, 56 asche 
deelen , waarop 6,32 van hetzelfde zout, en dus 
viermaal minder dan in de meekrap van het Pa- 
ludsche. De vruchtbare grond is aldaar een voet 
dik, witachtig, en levert eenige gelijkheid op met 
aschkleur. Onder die laag ligt eene andere, 
welke de dikte heeft van ongeveer. 8—10 duim, 
meer kleiachtig, en doorgaans met de opper- 
laag vermengd is. Nog lager vindt men tufsteen, 
waarschijnlijk in aard aan de daarop liggende 
stof overeenkomstig, en waarin men dikwerf spo- 
ren vindt van fossile monocotyledonen. Op 14 
à 18 voeten diepte, vindt men een’ watersprong , 
waaronder grof zand wordt aangetroffen, dat de 
tufsteenlaag draagt. 
