11 



in farctlon oplosle. Tusschen deze facetten zag ik 

 ceiie menigte ronde kringjes of bolletjes van 

 yi^ — ^j'gg null. JU diamctcr. Aan beide opper- 

 vlakten van het lensje vertoonde zich dit weefsel 

 op dezelfde wijze. Het zonderlingste echter was , 

 dat ik , nadat het lensje ongeveer eene minuut ou- 

 der het vergrootglas gelegen had , de maasjes of 

 facetten allengskens zag verdwijnen , zoodat het- 

 zelve vijf minuten na uit het dier genomen te 

 zijn, geen spoor meer van dezelve vertoonde, ter- 

 wijl in plaats hiervan , nu de aan de polen spits 

 toeloopcnde plaatjes verschenen , welker dubbele 

 grenslijnen in de vroegere tusschenruimten der reek^ 

 sen van facetten heenliepen. Het getal der plaat- 

 jes bedroeg derhalve evenveel als dat der reeksen 

 facetten , welker plaats zij ingenomen hadden , 

 namelijk 72. Ik kan geene voldoende verklaring 

 voor dit verschijnsel vinden , hetwelk op nieuw 

 bewijst , van hoe veel belang het is , de organi- 

 sche weefsels zoo versch mogelijk te onderzoekeu. 

 Aan beide de lensjes dezer hagedis zag ik vol- 

 maakt hetzelfde ; doch toen ik die van eenige 

 kleine visschen op dit punt onderzocht , was alle 

 moeite vergeefs. Hoe spoedig ik ook de lensjes 

 onder den mikroskoop bragt , ik kon niets an- 

 ders waarnemen, dan het gewone bladerige weef- 

 sel. Bij ceuige dezer laatste dieren heb ik ge- 

 traclit het vermogen te bepalen , waarmede de 

 kristallensen de lichtstralen breken , ten einde wel- 

 ligt hieruil te kunnen opmaken of dit vermogea 

 bij de verscliiliendc dieren en op verschillende 

 leeftijden vau hetzelfde dier onderscheiden is. Ik 



% 



