39 



dringen en zich nu weder in talloozc takjes ver- 

 deelen , welker fijnste uiteinden aan het gezigl out- 

 ■vlieden. Steeds loopen deze luchlvaleu in ccne 

 meer of min regt hoekige rigting met de fijne ve- 

 zelen , hetgeen althans van verre herinnert aau 

 de door Pkevost en Dumas ( « ) ontdekte eu 

 door Emmert (ö) bevestigde rigting der fijne 

 aenuwvezelen ten opzigle der spieren uit de hoo- 

 gere dierklassen. Wat de dikte der vezelen aan- 

 belangt , zoo was dezelve het geringst bij de 

 werkbij, namelijk yig — ^tj millim., bij den hor- 

 sel ji^ — ^5o , terwijl die der vheg de dikste wa- 

 ren , welke ik bij eenig dier ontmoet heb , name- 

 lijk sró — irró millim. 



Het duidelijkst denkbeeld vormt men zich van 

 de bij uitstek geregelde zamenstelling dezer dee- 

 len , door van de gedroogde bundeltjes dunne 

 lengte- en dwarssneden te beschouwen. Ten dien 

 einde liet ik het insekt aan eene speld gestoken , 

 cenige dagen op eene zeer drooge plaats staan ; 

 de uitpelling der spierbundels gescliiedt alsdan 

 ' gemakkelijk , zonder dat men zeer behoeft te 

 vreezen , dat zij hunne natuurlijke ligging zullen 

 ■verliezen. Eene dunne , met een zeer scherp scheer- 

 mes genomen lenglesnede vertoont nu , na eeni- 

 ge oogenblikken in eenen droppel water gelegen 

 te hebben, de volmaakt evenwijdig loopende ve- 



(a) Magendie, Journal Je physiol. expérim. T. III. 



1823. p. 30G. 

 ( t ) I'. C. Emmert , Ucler die Emligungswciic der 



A erven in den Muslieln. Bèin. I83G. 



