47 



ding dezer natuurlijke groep , of van een of an- 

 der der daartoe behoorende geslachten , niet voor 

 overbodig zoude zijn te houden. Wat er inlus- 

 schen al , sedert de grondvesting der ■wetenschap , 

 in deze familie gearbeid is , kan men daaruit on- 

 der anderen opmaken , dat de groote Limnaeus, in 

 zijne Species plantarum , eene optelling gaf van 

 slechts 23 soorten van Cacti , terwijl Pfeiffer er 

 ons in 1837 een aantal van 423 deed kennen. 

 Hierbij komen nog de , sedert , door Hookek in het 

 Botanical Magazine , Miqdel in de Linnaea en 

 het Bulletin des se. phys. el nat. , en Lemaike 

 in een afzonderlijk geschrift , bekend gemaakte 

 soorten. Zulk een overgroot aantal soorten heeft 

 natuurlijk tot sphtsing in vele geslachten aanlei- 

 ding gegeven , welke nu reeds ( na de twee nieu- 

 we genera , Discocactus en Eehinopsis van 

 Pfeiffer ) twaalf in aantal , en meest allen alge- 

 meen aangenomen zijn. 



De Enumeratio Cactearum van Dr. Pfeiffer 

 heeft mijne aandacht meer bepaaldelijk op • de 

 Cacti gevestigd. Het is mij voorgekomen , dat in de 

 tuinen vele Cacteën onder verkeerde namen zijn ; 

 dat anderen afwijkingen maken , hetzij in meer 

 wezentKjke , hetzij in minder belangrijke kenmer- 

 ken , terwijl echter een en ander lot voldoende 

 reden verstrekt om de , in plantenverzamelingen 

 aanwezige , soorten naauwkeurig na te gaan en te 

 beschrijven. Pfeiffer en Otto ondernemen hu 

 een allernuttigst werk , door het geven van naauw- 

 keurige en duidelijke afbeeldingen. Dit is het 

 ecaige middel om lot goede resultaten te komejj 



