147 



«ijiie verhandoling geschiedt, dan wordt die ver- 

 wachliiig gebillijkt. Beschouwt men de planten , 

 op wier afstammelingen deze woekeringen gevon- 

 den werden , dan ontwaart men in den gezonden 

 toestand groote neiging van de vezelbundels om 

 zich uit te breiden en zich zelfstandig van elkaar , 

 in verschillende rigtingen, voor te doen; zelfs is 

 4it bestaan aan haar gansche geslacht meer of min 

 eigen. Men denke aan het zaamgroeijen der te- 

 genovergestelde bladen bij verscheidene Lonicerae , 

 aan de groote verscheidenheid van de bladen bij 

 Sijmphoricurpos , zelfs aan de pedunculi hiflori 

 Tan de XylosleoiCs. Meer echter valt dit in 

 het oog bij Staphylea , waarvan alle soorten 

 zaamgesteldc bladen hebben en zelfs de hetero- 

 phylla haren naam ontleent van de verschillende 

 graden van zaamgesteldheid harer bladen, d. i. 

 van de meerdere of mindere zelfstandige afschei- 

 ding van vezelbundels , om zoovele middelrib- 

 ben van blaadjes te worden ; men denke aan de 

 Capsulae injlalae van dit geslacht en aan deszelfs 

 geheele iidlorescentie (a). Men herinnere zich 

 de veelvormige , bijna zaamgestelde , soms steke- 

 lige bladen van Laclac.a ( 6 ) , en ook , dat de 

 lobben dier bladen dikwerf niet in hetzelfde vlak 

 liggen. Hare bloeiwijze en bloera vertoont zoo- 

 wel de jjraedispositie tot zelfstandige ontwikkeling 



( o ) Voeg hier nog bij ile vermenigvuldiging door Sto- 



loncs, 

 ( i ) b. \. scarinla , fot. caiiiia acu/ca/i! , zoo uok 17'- 



rosa CU salignu, cIc. 



10» 



