272 



sel. Zij zijn op ongelijke afstanden van elkander 

 geplaatst , zeer los aan den wand der buizen ge- 

 hecht en niet strak in dezelve uitgespannen , daar 

 zij , op een glasplaatje uitgebreid , ruim tweemalen 

 de wijdte der buis overtreflFen. In hoeverre dit 

 stervormig weefsel met de stervormige lucbtbuiS' 

 haren kan vergeleken worden , moeten nog her- 

 haalde proeven , vooral bij zeer jonge stelen , ke- 

 ren.- Dat intusschen in eene luchtbuis, naar alle 

 rigtingen zeer digt bij elkander geplaatste , sler- 

 Tormige haren , eene dergelijke functie moeten uit- 

 oefenen , als een middelschot geheel uit stervor- 

 mig weefsel zamengcsteld , lijdt wel geen twijfel. 

 Dan welke is deze? 



De gcheele inwendige wand der buizen is digt 

 met kristallen bezet , welke in regelmatige sterren- 

 hoofdjes vercenigd zijn. Oppervlakkig beschouwd, 

 schijnen zij vrij in de luchlholle uit te steken , het- 

 geen bij naauwkeurig onderzoek en 250 — 400 ma- 

 ligCTergrooting slechts bij weinige bevestigd wordt. 

 De laatste of binnenste rij cellen van den luchtbuis- 

 wand is namelijk zoo smal , dat zij , in verhouding 

 lot de volgende , weinig of niet in het oog valt. 

 De cellen zijn evenwijdig met den omtrek der buis 

 langgestrekt , en hebben eene veel grootere leng- 

 te- dan breedte-diameter; de naastliggende daar- 

 entegen zijn rond-zeshoekig , en laten vrij groote , 

 regelmatige tusschencelsgangen over. Welligt zou- 

 de men dus deze bimienste rij als een bijzon- 

 der vlies kunnen beschouwen , zoo niet hier en 

 daar in plaats van ééne, twee cellen in dezelve 

 voorkwamen , waarvan de buitenste in vorm eu 



