kelingen regtstreeks uil de gekenmerkte fimctien 

 en derzelver onderlinge betrekkingen afleidende , 

 zonder gebruik te maken van het bekende Tay- 

 lorsche Theorema , hetwelk van zelve uit deze 

 grondbeginselen als gevolg voortvloeit ; terwijl de 

 derde afdeeling de toepassing dezer leer ■ behelst , 

 tot het vinden der waardijen eener uitgebreide 

 klasse vau bepaalde integralen. 



Zijne tweede Verhandeling is vervolgens toege- 

 wijd aan de toepassing dier zelfde leer tot het ia- 

 tegreren van zulke aequatiën , waarin de veran- 

 derhjke grootheden niet hooger, dan tot de eerste 

 magten opklimmen , zoo wel met oneindig-kleine, 

 als met eindige verschillen , en behelst , dien tea 

 ■gevolge , voor elke dezer integratiën , wederom 

 eene bijzondere afdeeling , waarvan de eerste 

 5(veder in twee onderafdeelingen gesplitst wordt; 

 te weten eene voor de difierentiaal-aequatiën met 

 bestendige, en eene voor die met veranderlijke 

 cpëificieuten , in alle welke bijzonderheden men 

 hier niet wel kan treden, maar tot de Verhande- 

 lingen zelve moet verwijzen. En ofschoon de on- 

 gewoonheid met deze nieuwe rekenwijze dikwijls 

 aanleiding konde geven tot verkeerde toepassing 

 derzelve , zoo verdient zij echter , wegens de me- 

 nigvuldige voordeden , welke zij , wèl aangewend , 

 verschaffen kan , en waarvan deze Verhandelingen 

 vele doorslaande blijken opleveren, de meeste aan- 

 dacht der Meetkundigen. 



fn de derde Verhandeling , sur V inlé^ratioit, 

 das é(jua(io>is linéaires atix UiJférentiiHes par- 



