ge, zich tegenwoordig mei dit onderwerp moesC 

 bezig houden , zoude hij ongetwijfeld , in vele 

 opzigten , de methode , van welke hij zich in 1831 

 bediende, om het niet liestaan van niet-kristalli- 

 seerbare suiker aan te toonen, wijzigen. Niet te 

 min is het besluit , waartoe hij door zijne onder- 

 zoekingen gekomen is , zeer juist , kunnende dit , 

 op eene zeer eenvoudige wijze , worden aangetoond , 

 wanneer men de geheele hoeveelheid suiker , welke 

 in waterhoudenden alcohol , na de uitdrooging 

 van den beetwortel , is opgelost geworden , op 

 de gewone temperatuur laat kristalliseren. Daar- 

 toe is het voldoende om dezen waterhoudenden , in 

 alcohol absolutus te veranderen , waartoe men 

 geraakt door hem in 't luchtledige bloot Ie stellen 

 boven een vat , waarin levendige kalk is , ten einde 

 den walerdamp , naar gelang deze zich ontwik- 

 kelt, te doen opslurpen. Allengskens slaat de 

 suiker. zich kleurloos en doorschijnend, in den 

 vorm van kandij neder. De overblijvende alco- 

 hol absolutus bevat , na eenige dagen , geen . sui- 

 ker meer opgelost ; dit nu is zoo waar , dat men 

 zich door uitdamping daarvan kan verzekeren. 



Bijaldien de beetwortel nitras potassae beval, 

 lost zich dit zout in den kokenden alcohol te ge- 

 lijk met de suiker op ; het kristalliseert later , 

 vóór het kristalliseren van de suiker , maar het is 

 echter, om de naauwkeurige verhouding daarvan 

 te kennen , noodzakelijk , om afzonderlijk óf de 

 suiker te incinereren , óf een zeker gcwigt van den 

 te onderzoeken beetwortel. Een eenvoudig middel 

 om deze twee iigchamen van een te scheiden , 



