aangaande de werkzaamheid van het dierlijk zaad,- 

 tijdens de voortplantiugsvcrrigling , verdeeld zijn, 

 en de verhouding der bijzondere organen , gedu- 

 rende en na die verrigling , in de meeste gevallen , 

 eer doen besluiten tot eene bloote opwekking der 

 vrouwelijke geslachtsdeelen , dan tot eene onmid- 

 dellijke werking op het ei zelf. De kennis van 

 in- en uitwendige deelen des zaads der planten 

 was niettemin nog zeer onvolledig gebleven ; de 

 ontwikkelingswijze van de kiem was zoo goed als 

 onbekend, en de verhouding der bijzondere, haar 

 insluitende deelen , vóór , gedurende en na haar 

 ontslaan, was nog geen onderwerp van een tot 

 grondige kennis leidend onderzoek geweest. Men 

 had de zaden der planten slechts onderzocht in 

 volkomen ontvvikkelden staat , terwijl men er niet 

 aan scheen te denken , om de in dezen toestand 

 waar te nemen rigting van het kiemworteltje {radi- 

 cula) in belrekking tot het uitwendige aanhech- 

 tingspunt des zaads als algemeenen regel te stel- 

 len; terwijl men, onaangezien vele in 't oog loo- 

 pende uitzonderingen , uit liefde voor de heer- 

 schcnde theorie veronachtzaamd of geloochend , 

 eene organische conlinuileit tusschen het worteltje 

 en den zaaddragcr , welken men met den moeder- 

 koek vergeleek , aannam. 



De meer naauwkeurige onderzoeking der prae. 

 existerende kiemomhulsels (dat is, van het zoo- 

 genaamd plantaardig ei, ovulum Botanicurum) , 

 vóór de bevruchting , en van het allereerst ver- 

 schijnen van de kiem in het midden van dezciven , 

 tol aan de volkomenc rijpheid , leidde nader lot 



