146 



gevoegde afjeelding, dat het rostellutn, vóói'het 

 de zaadhuid doorboorde , eerst nog door eeirt 

 andere zelfstandigheid (het albumen) voor een 

 gedeelte moest doordringen. 



AI wat in fig. 4 en 6 tusschen de zaadhuid en 

 de kiem gevonden wordt , is een digt , zeef gelijlf 

 celweefsel , van binnen wilachtig , maar naar bui- 

 len toe meer groen van kleur. Met een weinig 

 water bevochtigd , toont het onder het niikroskoop 

 eene overgroole menigte korreltjes amylun. Va- 

 ten heb ik er niet in kunnen ontdekken. Digt 

 aan de kiem vertoont het eene kleine, met een 

 wit vlies afgeslolene holte , in welke de kiem ge' 

 heel vrij ligt. Deze kiem zelve is rolrondachtig, 

 naar het rostellutn, toe iets dunner uilloopende 

 en een weinig gekromd , hel dikkere deel licht- 

 groen, doch het rostetlum meer geelachtig van 

 kleur. 



Ik meen met Richard al wat de kiem omgeeft, 

 tot aan de zaadhuid een albumen te mogen noe- 

 men ; doch Brown noemt dit eene substantia 



earnosa organica et utpote organicct 



atque intussusceptione crescens , albumen vix 

 denominanda {a). Ik geloof echter, dat men 

 dit deel albumen zal mogen noemen , ook daar- 

 om , omdat het bij de onlkieming van het zaad 

 niet grooler wordt , maar veeleer in vastheid en 

 zelfstandigheid vermindert, terwijl de kiem alleen 

 in grootte toeneemt en aan eene nieuwe plant het 



(o) Prodromh' Ftorae Ifovae Hollandiat. p. 297, 



