160 



toekomende wortel , maar veeleer eene soort van 

 rhizoma , hetwelk echter naar benedenwaarts groeit 

 en aan den waren wortel zijnen oorsprong geeft. 

 Hiertegen kunnen echter nog gewigtige bedenkin- 

 gen worden ingebragt , en wanneer ik het rostel- 

 lum der Monocotyledonen , althans dat der zijde- 

 lings-kiemende Monocotyledonen , waarover wij 

 thans in het bijzonder handelen , met eenig deel 

 van de embryo der Dicotyledonen moest verge» 

 lijken , zoo zoude ik hetzelve het liefst gelijk 

 stellen [met het korter of langer sleeltje, waardoor 

 de zaadlob in verscheidene Dicotyledonen gedra- 

 gen wordt , en hetwelk , als onnoodig , ophoudt 

 te bestaan , zoodra de zaadlob genoegzaam voed- 

 sel aan de kiemende plant heeft toegevoerd , zoo- 

 dat deze haar eigen bestaan met vrucht kan on- 

 derhouden ( a). 



(a) Men zoude het rostellum dezer Monocotyledonen 

 ook kunnen vergelijken met den cauliculiu , dat 

 is dat deel, hetwelk tusschen het collum en deu 

 oorspiong der colylcdoncs , korlcr of langer in on- 

 derscheidene planten (zie De Candolle, Orga- 

 nographie. II. p. 94 — 96) gevonden wordt ; doch 

 dit deel verdwijnt niet, zoodra de jonge plant 

 op zich zelve kan beslaan. — Men zie overigens 

 omtrent de onderscheidene wijzen , waarop de ge- 

 wassen ontkiemen, het werk van onzen uaauw- 

 keurigen en kundigen D. Meise, getiteld: Rudi- 

 menta plantarum , Leovardiae 1763. Vele der in 

 dat werk voorkomende afbeeldingen van ontkie- 

 mende Monocotyledoniscke gewassen , zullen , naar 

 wij vertrouwen, na de lezing van bovenstaande 

 opmerkingen, met meerdere duidelijkheid begre- 

 pen worden. 



