211 



moetende waarnemen, geen tijd tot eene juiste 

 meting herft. 



b ) Behalve de grootere schijfjes ziet men in 

 het bloed, zoo als reeds door velen is opgemerkt, 

 nog kleinere hgchaarapjes. Bij derzelver meting 

 in het bloed van den kikvorsch en van de padde 

 bleek mij , dat hunne gemiddelde afipelingen vol- 

 komen overeenstemden met die der kernen. In 

 de grootste menigte zag ik deze kleinere eironde 

 ligchaampjes in hel, volgens de bekende wijze 

 van Jon. Muller, door papier Joseph gefiltreerde 

 bloed van eenen kikvorsch. Zij bezitten een niet 

 gelijkvormig, maar eenigzins korrelachtig weef- 

 sel , doch bij eene behoorlijke verlichting neemt 

 men ook hetzelfde aan de kernen der bloedschijf- 

 jes waar. Of nu deze ligchaampjes als de oor- 

 spronkelijke kernen , waarom zich later het met 

 de kleurstof gevulde hulsel vormt, dan wel als 

 de overblijfselen van vroegere bloedschijfjes, die 

 hun hulsel op de eene of andere wijze verloren 

 hebben , te beschouwen zijn , deze vragen zullen 

 wel moeijelijk met zekerheid kunnen beantwoord 

 worden. 



c) Bij de bloedschijfjes der beide ranae (N°- 

 5 — 8) , heb ik ook de afmetingen van eenen in- 

 wendigen kring opgegeven ; deze vertoont zich 

 niet alleen zeer duidelijk oj) het malle glas van 

 den zonmikrometer , maar ook, wanneer men de 

 drijvende bloedschijfjes bij eene malige verlichting 

 onderzoekt. Nog beter valt dezelve iu het oog , 

 Lij op een glaasje gedroogde schijfjes , waaraan 

 men bovendien nog eenen dergelijkcn, doch klei- 



16» 



