212 



neren kring ontwaart , die de kern op eenigeö 

 afstand omgeeft. Dat nu deze kringen niet het 

 gevolg van een optisch bedrog of slechts door de 

 drooging ontstane plooijen , maar inderdaad de 

 inwendige grenslijnen zijn van het vHezige hulsel 

 der bloedsclujfjes , dit meen ik als waarschijnlijk 

 te moeten aannemen , omdat dezelve bij de ver- 

 koling der bloedschijfjes niet verdwijnen , maar 

 integendeel merkelijk duidelijker worden. 



(/) Deze verkoling en de daarop volgende ver- 

 branding der bloedschijfjes verrigtte ik op de vol- 

 gende wijs. Eene geringe hoeveelheid bloed werd 

 op een dun voorwerpglaasje uitgespreid , zoodat 

 de schijfjes zooveel mogelijk afzonderlijk kwamen 

 te liggen. Na de opdrooging werd nu het glaas- 

 je met de tegenovergestelde oppervlakte langza- 

 merhand gebragt ia de vlam der glasblazerslamp , 

 en daarin gehouden, tot dat het glas begon te 

 buigen. Onderzoekt men daarop de plaats, waar 

 ïich vroeger de bloedschijfjes bevonden , dan ziet 

 men nog ten duidelijkste derzelver kernen en 

 flaauwe sporen der hulsels. De gecalcineerde 

 kernen der bloedschijfjes van den kikvorsch (6) , 

 de padde (8) , en de hagedis (9) hebben hunne 

 vroegere elliptische gedaante behouden , doch zijn 

 alleen iets kleiner geworden , blijkens bovenstaan- 

 de metingen. Na het verbranden der menschelij- 

 ke bloedschijfjes, meende ik wel mede kleine 

 bolletjes te zien overblijven , doch dit bleef mij 

 echter nog twijfelachtig. Tot nog toe is het mij 

 niet gelukt op eene scheikundige wijze te bepa- 

 len , uit welke zouleu of bases de gecalcineerde 



