238 



smalle, door twee lijnen begrensde streepjes om- 

 geven deze haren onafgebroken spiraalsgewijs in 

 eene zeer schuinsche rigting. Het zijn geene ver-» 

 dunde plaatsen van het vlies , want de twee lij- 

 nen , die den wand begrenzen , loopen vohnaakt 

 gelijk en regt. (Niet onbelangrijk komt het mij 

 voor, hier in het voorbijgaan oplettend te ma- 

 ken op den spiraalvormigen bouw , welke ook 

 de haren van sommige dieren bezitten , en waar- 

 door die van de muis , den haas , de vledermuis 

 enz. zulk een fraai voorkomen hebben.) Wat 

 de ronde knopjes aanbelangt , die de nieesle 

 brandbaren aan het spitse uiteinde verloonen , zoo 

 kon ik niet altijd den door Meijen (I. c. Bd. 2. 

 S, 470) beschreven stippel aan dezelven bespeu- 

 ren ; integendeel kwam mij de wand van het 

 knopje doorgaairs dikker, dan die van het haar 

 voor. Ook is zulk eene verdunde plaats van het 

 ■vlies geenszins noodig , ten einde het uitvloeijen 

 van het brandvocht te verklaren, daar deze ha- 

 ren zeer stijf en broos zijnde, het knopje door 

 de drukking afbreekt, en het vocht uu onmid- 

 dellijk uit de holle van het haar zelve vloeit. 



(15) BI. 197. In de epidermis-cellen dezer bladereu 

 ziet men tamelijk evenwijdig loopende strepen , 

 die veelal min of meer regthoekig op de stomata 

 staan. Weliigt moeten ook dezen als overblijf- 

 selen van eenen spiraalvormigen bouw worden 

 aangemerkt. In de epidermis der bladeren van 

 den gewonen sering en van den snecip.vbol zag 

 ik hetzelfde, schoon iets minder duidelijk. 



(16) BI. 197. Mijne melingen van de slomata der 



