254 



de , hetgeen , daar meest nlle deze cellen onbe- 

 schadigd zijn, bewijst , dat dezelve niet, zoo als 

 anders doorgaans bij de parencliymcellen het geval 

 is , met derzejver wanden ondcriinï vastsegroeid 

 zijn , maar integendeel iedere cel op zich zelve 

 staat. Bij de lUalva , Dianthus carijophyllus en 

 Sedum Telepkium is hare gedaante eirond, bij 

 Amygdalus per.iica , Lonir.era Perichjmenum 

 en den gemeenen Aster daarentegen cylindrisch. 

 In de eersten is bet chlorojjhyl onder de gedaante 

 van volkomen ronde, meestal op rijen gelegen bol- 

 letjes bevat , terwijl hetzelve in de laatstcn slechts 

 als onregelmattge vlokjes of klompjes voorkomt. 

 In beide gevallen staan deze cellen met hare 

 lengteas loodregt op de cellenlaag der epidermis. 

 Bij Geranium rohertianum zijn de bladmoes-cel- 

 cellen netsgewijs vereenigd, en bevatten fraaije 

 ronde chlorophylkorrels ; bij Cheliclonium majus 

 staat op eene laag van netsgewijze cellen, die 

 onmiddellijk op de epidermis volgt , eene tweede 

 laag van eironde cellen. In beide deze soorten van 

 cellen ziet men het chlorophyl onder de gedaante 

 van bolletjes. Het blijkbaar doel der natuur bij 

 deze inrigting der bladmoescellen , is zoovele mea- 

 tus internellulares als slechts mogelijk is daar te 

 stellen , ten einde aan de lucht eenen vrijen toegang 

 te verschaffen tot de cellen, waarin het chlo- 

 rophyl en de stoffen, waaruit dit gevormd wordt , 

 bevat zijn. — Ik heb de groene bolletjes in de 

 plantencellen gemakshalve chlorophylkorrels ge- 

 noemd , schoon thans velen aannemen , dat het 

 chlorophyl op zich zelve geene korrels of bolle- 



