255 



tjes vormt , maar alleen als kleurende stof de reeds 

 voorhandene bolletjes in het cellenvocht door- 

 dringt of omgeeft. Of echter de chlorophylkor- 

 rels , zoo ais Michler (Vnleisuch. üb. d. anat. 

 Verhalln. des Chlorophylls. 1837.) wil , eenen 

 of meerdere uit amylum bestaande kernen bevat- 

 ten , meen ik allhans als algeraeene daadzaak te 

 mogen betwijfelen i daar het mij tot nogtoe , na 

 herhaalde proeven bij onderscheidene planten , niet 

 gelukt is eenig spoor van eene blaauwe kleuring 

 door tinc.lura Jodii, maar steeds alleen eene 

 bruine waar te nemen. Echter wil ik hiermede 

 geenszins beweren , dat in de chlorophylkorrels 

 nimmer amylum voorkomt , daar men immers uit 

 de planlencheraie weet, hoe veelvuldig en ge- 

 makkelijk de overgangen der eene plantaardige 

 slof in de andere zijn , en vele in physische ei- 

 schappen vrij wat verschillende zelfstandigheden 

 volkomen dezelfde scheikundige zamenstelling be- 

 zilteii. 



(19) BI. 208. De diksle lagen bevinden zich over hel 

 algemeen nabij de zijdelings gelegen kern , ter- 

 wijl de dunneren nabij den omtrek worden aan- 

 getroffen. Evenwel wisselen ook dikwijls dikke- 

 re en dunnere lagen met elkander af. 



(20) BI. 208. Het zoo even ten aanzien van hel amy- 

 lum in de chlorophylkorrels gezegde , moge ook 

 gelden omtrent de slaafjes in het melksap van 

 F.uphorbia peplus, die volgens Habtic (Erd- 



M\\'s«.ScHWEIGGER-SEIDEL's/0ï/rM. 1835. N'. 12) 



uit amylum beslaan , doch die ik door linr.lura 

 Jodii aUeea bruin zag woiden. Het verdient op- 



