260 



Na met ongeduld den overgang van dat popje 

 tot eene kapel te hebben afgewacht , werd einde- 

 lijk op den 26sten Augustus aan mijnen wensch 

 voldaan , en ik had het genoegen eeiien vlinder te 

 zien , welke den kop der rups had behouden. 



Het popje, waaruit de vhnder was voortge- 

 komen, was, zoo als dit gewoonlijk het ge- 

 val is , op den rug opengebarsten , en vertoon- 

 de niets bijzonders. De vlinder heeft dus op de 

 gewone wijze het omhulsel der pop verlaten , 

 en was allezins volkomen te noemen , fig. 5 ; 

 de stand van denzelven was eenigzins scheef, 

 hetgeen veroorzaakt werd , doordien de regier 

 voorpoot, ofschoon overigens welgevormd, iels 

 kleiner was dan de linker. Het diertje , zijnde 

 een mannetje, was zeer levendig in zijne bewe- 

 gingen , en gebruikte bij tusschenpoozingen zijne 

 beide voorpooten , om den rupsenkop , welke hem 

 zeer belemmerde , af te werpen. Dé kop der rups 

 bedekte geheel de plaats , waar anders een vliu- 

 derkop zit , zoodal van dezen laatsleu , van zijne 

 sprieten , oogen enz. volstrekt niets Ie zien was. 

 Aan het uileinde van het voorborslsluk (protho- 

 rax ) ontwaarde men datzelfde verlengsel , fig. 

 5 , a, als wij bij de pop reeds opmerkten , en 

 ook hier was geen spoor van beharing aanwezig , 

 maar hetzelve bestond nog uit een bruin vliesje ; 

 vervolgens waren de dekschilden en de monddee- 

 len van de rups, fig. 5, b, c aan dit verlengsel 



zijn gctcckeud, Hf ecrslo op ilen rug, de tweede 

 zijdelings, uu de derde op den buik liggende. 



