6 



wilden wij bij deze gelegenheid dan ook onbe- 

 wimpeld bloot leggen , al is het niet waarschijn- 

 lijk, dat het onder de oogen des ver verwijder- 

 den schrijvers komen zal. Het grondt zich hoofd- 

 zakelijk daarop, dat de Heer Kütoega, bij het 

 bestrijden van eene meening , waarin veel over- 

 drevens is , zich zelven van zijnen kant aan nog 

 grootere overdrijving heeft schuldig gemaakt. 

 Vooreerst is deze overdrijving zigtbaar in de wij- 

 ze , waarop hij het gevoelen afschetst , waarte- 

 gen hij ten strijde trekt. Zóó, gelijk hij hel 

 afschildert, verdedigen niet allen, verdedigen of 

 verdedigden slechts weinigen de door hem bestrede- 

 ne theorie. Het is toch niet zoo roemrijk theo- 

 riën , die men zelf als luchtkasteelen opslaat, 

 daarna met weinig moeite weder in rook en damp 

 op te lossen. Maar ten andere blijkt deze over- 

 drijving nog duidelijker in de stellingen, die de 

 schrijver voor de door hem bestredene meening 

 in de plaats stelt en die hij als de slotsommen 

 zijns onderzoeks opgeeft. « In het leven onzer 

 planeet ," zegt hij (a) , « moet men drie hoofd- 

 « tijdvakken onderscheiden, dal der ontwikke- 

 « ling , het geologische tijdvak en den tegenwoor- 

 <( digen tijd. Het eerste bevat in zich de ontwik- 

 « keling vai> alle , zoowel organische als inorgani- 

 « sche vormen uit eene grondstof. In dat tijdvak 

 « bestonden er nog geene delfstoffen , geene lucht , 

 « geen water; er waren nog geene planten en 



(a) Het zijn zijne eigene woorden: vlndem Ltben 

 vunsues Planeten.^' u.s. w. S. 23. 



