13 



hij op , dal bij Suia hel voorste einde van het juk- 

 been ongewoon dik is. Hij beschouwl daarom 

 dit beentje als een aanhangsel van hel jukbeen. 



Hel andere beenstukje is mede van weerszijde 

 voorhanden en gaat van boven naar beneden lang- 

 werpig schuins van hel traanbeentje naar achte- 

 ren en naar binnen lot hel verhemelte. Van hier 

 heeft onze schrijver aan hetzelve den naam van 

 ossiculum lacrymopalatinum gegeven. Hij vondt 

 dit beentje bij Diomedea brachyara (wij zagen 

 hel ook in volkomen gelijken vorm bij Diomedea 

 exulans) , bij Pujjinus anglorum en bij Fregala 

 (Pelecanus aquilus L.). Met de oogbolle staal 

 dit beentje in geene betrekking , maar veeleer 

 met het verhemelte en veelligt met hel reukor- 

 gaan. 



De tweede verhandeling, welke verre weg de 

 meeste uitgebreidheid heeft en het grootste gedeel- 

 te uitmaakt van den inhoud dezer bijdragen , 

 handelt over het skelet der Sleganopoden en de 

 natuurlijke verwantschap dezer vogels met ande- 

 re familiën van hunne klasse. Eerst beschouwl 

 de schrijver den schedel. Deze is bij Carbo en 

 Anhin^a door zijne lengte en door eene sterke 

 Lolligheid achter de oogholte gekenmerkt, welke 

 door hel onderste gedeelte der wandbeenderen in 

 verbinding met de groole wiggebeensvleugels in 

 het schubbige deel des slaapbeens wordt gevormd. 

 Een driehoekig, langwerpig en puntig beentje, 

 reeds door Coiter ontdekt , is aan het achler- 

 Loofdsbccn bevestigd. De schedelis bij Anhinga 

 platter en lang^verpigcr dan bij Carbo. Bij Sida 



