door de uitdamping van hare vloeistoffen eene 

 bekoeling ondervond, die niet in de tweede was 

 waar te nemen, zoodanig, dat deze eene meer» 

 dere warmte aanduidde. 



Bij de vergelijking van de levende met de doo- 

 de, maar nog met sappen vervulde steng, was 

 de bekoeling ongelijkmatig, door de ongelijkma- 

 tige verdamping van de vochten; in de doode 

 was de temperatuur minder. Onder overeenkom- 

 Btige omstandigheden is de uitwaseming sterker 

 bij doode, dan bij levende plant'ndeelen van 

 gelijken omvang en gesteldheid. Dit nu bewijst, 

 dat de levende stengen de eigenschap schijnen te 

 bezitten om hare organische sappen, althans voor 

 een gedeelte , te onttrekken aan de oplossende in- 

 werking van den dampkring. In de levende steng 

 is de uitwaseming een physiologisch en physisch , 

 in de doode een bloot physisch verschijnsel. Bec- 

 QOEREL zegt niet of de door hem gebruikte tak ge- 

 droogd zij geweest , of nog voor een deel doortrok- 

 ken met de levenssappen ; doch te oordeelen naar 

 de uitkomsten van zijne eigene proeven , meent Du- 

 TROCRET tot het laatste te mogen besluiten. Maar, 

 de twee bovengemelde proeven , waarvan de uit- 

 komsten met elkander in strijd waren, bewezen, 

 dat er in de aanwending van de wijze van proef- 

 nemen, zoo ais Becqderel die had aangeduid, eti 

 waarvan het beginsel goed was , maar die eene 

 verbetering behoefde , eene fout was. Men moest 

 de uitwaseming, eene onophoudelijke, afwisse- 

 lende en ongelijkmatige oorzaak van bekoeling , 

 die iu de twee stengen anders was, wegnemen. 



