42 



dezeri warmtegraad niel aan. Er is des te minr 

 der Warmte waarneembaar geworden in hout- 

 weefsel van oudere takken. 



Ten slotte oordeelt üutroghet , dat de warmte, 

 door Becqoerel en Mihbel waargenomen, niet 

 de ware, de leveuswarmte van dien tak was; 

 waaruit dus , naar dien natuurouderzoeker , zoude 

 moeten Tolgen , dat , vóór hem , niemand deze 

 levenswarmte in de stengen der planten zoude 

 hebben gezien of bewezen. Proeven met ther- 

 mometers toch , gebragt in gaten in den stengel , 

 bewijzen, volgens zijne uitspraak, niets. Dotro- 

 chet besluit met de raededeeling , dat deze proe- 

 ven' niet in de open lucht moeten geschieden, 

 maar in een vertrek, waarop de zonnestralen geeu 

 regtstreekschen invloed uitoefenen, en 't welk op 

 't noorden is gelegen. 



Expériences sur fa tempéralure des végélaux , 

 par M. M. van Beek en Bergsma (Comple rendu, 

 2Sept. 1839. p. 328). 



Be Heeren Bergsma. en vaw Beek deelen aan 

 de Fransche Academie de uitkomsten mede van 

 eenige proeven in de maand Januarij 1839 geno- 

 men, overeenkomstig aan die vanDoxRocnET. De- 

 ze proeven strekken om aantetoonen, dat de wa- 

 terachtige uitwaseming der planten moet worden 

 beschouwd als de oorzaak der moeijelijkheden , 

 die men tot dus verre ontmoet heeft om de eige- 

 ne warmte der planten , hoewel die wezentlijk 

 bestaat , als een noodzakelijk gevolg harer levens- 

 verrigtingen , reglstreeks aan te wijzen. 



