sa 



bij Wespen en Bijen aanwezig is , is echter geert 

 tong, want het sluit de mondopening van bo- 

 ven : het is derhalve het epipharynx van Sa- 

 viGNT. Ook hierin begaat Meckel eene grovo 

 vergissing , daar hij de vordere Zunge van Tke- 

 viRANüs, die wij getoond hebben den epipharynx 

 te zijn, voor Savignï's hypophatynx houdt; 

 later zalmen zien welk deel, ook reeds door den 

 naauwkeurigen Theviraiius vermeld , met den hy^ 

 popharynx overeenstemt ; wij doen hier alleen 

 opmerken, dat men volgens Meckel (a) de mond- 

 opening bij Vespa lusschen de beide tongen zou- 

 de moeten zoeken , hetgeen alz'oo geenszins door 

 Trevirahüs is opgegeven, en ook zoo niet door 

 Meckei kan bevonden zijn. 



Öe epipharynx nu is bij de Wespen bijna 

 geheel vliezig , en bestaat als het ware uit drie 

 bladen , van welke het middelste met eene spitse 

 punt in het midden buiten de anderen uitsteekt. 

 Met deszelfs bovenst blad hangt het aan het /a- 

 brum ; met het onderst blad is het aan den boven- 

 wand van den Pharijnx, aan het verhemelte ge- 

 hecht. Bij de Bijen is de epipharynx een meer 

 tongvormig deel , hetwelk de mondopening beter 

 dan bij de Wespen sluit. Trevirands heeft dit 

 deel goed afgebeeld. 



De epipharynx schijnt eene holte te bevatten; 

 hij toont groote overeenkomst met den snuit zelven , 

 daar hij aita de onderzijde geen eenvoudig vlies 



(a) Syst. der vergi. Jnat., IV. p. 106. 



