106 



Op hel uiteinde v.in het mcntutn is de snuit 

 gehecht. Die der Bijen is lang en smal , aan het 

 uileinde met een hoornschijfje , als met een knopje 

 Voorzien, en uil een groot aanlal behaarde, hoorn- 

 achtige dwarsslrooken te zamengesteld , die den- 

 ïclven een harig aanzien geven ; aan zijne basis 

 vindt men Ier wederzijde een klein , schijnbaar nut- 

 teloos aanhangsel , aan hetwelk men den naam van 

 paraglossae gegeven heeft. Deze snuit kan geheel 

 haar beneden worden omgeslagen , terwijl die der 

 Wespen (Polisfes) altijd uitgestrekt blijft. Bij de- 

 zen is de snuit veel korter , zelfs breeder dan hij 

 lang is , en in drie afdeeUngen gespleten ; de mid- 

 delste dezer afdeelingen is de grootste , en is zelve 

 Van voren diep ingesneden, zoodat de snuit in vier 

 afdeelingen gespleten scliijnl ; tie zijdelingsche zijn 

 de kleinste en schijnbaar losse aanhangsels ; het zijn 

 de paraglossae, doch hier een wezentlijk gedeelte 

 van den snuit uitmakende , en uil- en inwendig ge- 

 lijk het middelsluk zelf bewerktuigd, (Zie fig. VII 

 en fig. X.) Elke der vier afdeelingen draagt aan 

 het uileinde een hoornachlig knopje. Wijders is 

 de snuit der Wespen veel minder harig , dan die der 

 Bijen. Doch belangrijker verschil dan dit , is dat 

 de snuit der Wespen geheel gesloten is, terwijl 

 die der Bijeu aan de onderzijde over de geheele 

 lengte schijut geopend, zoo als Réaumuk dit reeds 

 wist, eu door BitAi^DT en Katzeburg (a) ea door 

 anderen wordt opgegeven. 



(o) JUeU. Zool n 179, in .k- Noot. 



