120 



sis van deu snuit naar deszelfs omtrek zich ver» 

 spreiden (a). 



Bij Oedinerus en Sphex viatica , waar de 

 lange snuit in vier smalle afdeelingen is gespleten , 

 vindt men den verstcrkingsloestel in vier lijnvor- 

 mige strookjes verdeeld, en wel voor elk der af- 

 deelingen een (6). 



Bij Apis eindelijk , wier snuit het langst en het 

 meest zaaragesteld is , is deze toestel ook het 

 meest ontwikkeld , en naar den vorm van den snuit 

 gewijzigd. Deze is bij deze dieren niet gespleten , 

 doch tot een buisje opgerold (o) ; wij vinden dan 

 ook eenen versterkingstoestel , die evenmin gespleten 

 is (of) , doch die vertoont zich , even als de snuit 

 zelve , met omgeslagen randen , en gelijkt daar- 

 door op een haarfijn buisje, dat echter, door- 

 dien het aan deszelfs oorsprong geene holte heeft, 

 maar uit twee zijdelings aaneengevoegde stukken 

 bestaat , de sporen draagt van overeenkomstig te 

 zijn met de beide middenste hoornstreepjes bij 

 Oedinerus : terwijl men , hetgeen met de zijde- 

 lingsche overeenkomt , bij de Bijen in de para- 

 glossae wedervindt. Het komt mij dus voor dat 

 dit gewaande buisje eenvoudig een versterkings- 

 toestel is, zoo als SwAMMERDAM eu Tbevikabo» 

 hetzelve beschouwd hadden. 



(a) Zie fig. IX. 

 (i) Zie fig. X. 

 (e) Zie fig. XI. 

 (J) Zie fig. VUI. 



